نوار و پروفیل درزگیر؛ از انتخاب جنس تا ساخت مقطع سفارشی
چرا بیشتر درزگیرها نه از فرسودگی، که از انتخاب اشتباه جنس خراب می‌شوند.
جنس را محیط تعیین می‌کند، نه قیمت
یک نوار درزگیر کار ساده‌ای دارد: فاصله را پر کند تا آب، هوا، گرد و غبار یا صدا رد نشود. ولی همین کار ساده با جنس اشتباه ظرف چند ماه از بین می‌رود. EPDM در فضای باز و در تماس با آب و بخار پایدار است و زیر آفتاب ترک نمی‌خورد. NBR در تماس با روغن و مشتقات نفتی متورم نمی‌شود. سیلیکون دمای بالا و صنایع غذایی را پوشش می‌دهد. SBR اقتصادی است و برای مصارف عمومی داخل سالن کافی. شایع‌ترین اشتباه، گذاشتن EPDM در مدار روغن یا SBR در فضای باز است.
توپر یا اسفنجی؟
نوار تمام‌لاستیک وقتی خوب کار می‌کند که فاصله‌ی درز در طول مسیر یکنواخت باشد و درب با نیروی کافی بسته شود. اگر فاصله متغیر است یا قفل و لولا سبک است، نوار اسفنجی سلول‌بسته بهتر جواب می‌دهد: با فشار خیلی کمتری فشرده می‌شود و اختلاف فاصله را جبران می‌کند. نکته‌ی مهم «سلول‌بسته» بودن است — در اسفنج سلول‌باز حباب‌ها به هم راه دارند و مثل ابر آب می‌مکند، که برای آب‌بندی فاجعه است.
مقطع درست و میزان فشردگی
قاعده‌ی ساده‌ی انتخاب سایز این است: مقطع نوار را کمی بزرگ‌تر از فاصله‌ی درز بگیرید تا هنگام بسته شدن حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد فشرده شود. کمتر از این یعنی آب‌بندی کامل نمی‌شود؛ بیشتر از این یعنی نوار زیر فشار دائم خسته می‌شود و زودتر خاصیت ارتجاعی‌اش را از دست می‌دهد. برای درب‌هایی که نیروی بسته شدن کم دارند، مقاطع توخالی و پروفیل‌های شکل‌دار D و P و E انتخاب بهتری هستند.
وقتی هیچ مقطع استانداردی جواب نمی‌دهد
اگر تجهیزات وارداتی است، قطعه از رده خارج شده یا محل نصب خاصی دارد، ساخت پروفیل سفارشی راه‌حل است: قالب اختصاصی زده می‌شود و پروفیل لاستیکی دقیقاً با مقطع موردنظر تولید می‌شود. برای شروع، یک نمونه‌ی فیزیکی از قطعه‌ی قدیمی کافی است. هزینه‌ی قالب یک‌بار پرداخت می‌شود و سفارش‌های بعدی با همان قالب انجام می‌شود، پس این مسیر از یک تیراژ به بالا منطقی می‌شود.